جهت مشاوره با تلفن ثابت در سراسر کشور با شماره  ۱۶۱۳_۹۰۷_۹۰۹  (بدون نیاز پیش شماره) تماس بگیرید.

اختلال روانپریشی ناشی از مواد چیست؟

جهت مشاوره تلفنی در زمینه اختلال روانپریشی ناشی از مواد چیست؟

از تلفن ثابت در سراسر کشور با شماره ۱۶۱۳_۹۰۷_۹۰۹ (بدون پیش شماره) تماس بگیرید

پاسخگویی از ۸ صبح تا ۱۲ شب حتی ایام تعطیل

اختلال روانپریشی ناشی از مواد (Substance-Induced Psychotic Disorder) وضعیتی است که در آن فرد به دلیل مصرف مواد مخدر یا داروهای خاص دچار علائم روانپریشی مانند توهم و هذیان می‌شود. این علائم به طور مستقیم ناشی از اثرات این مواد بر مغز بوده و معمولا در طول مصرف یا بلافاصله پس از قطع مصرف ماده ایجاد می شوند.

در این مقاله می خواهیم شما را با اختلال روانپریشی ناشی از مواد آشنا کنیم. اختلالی که می تواند در اثر مصرف انواع مواد مخدر و روانگردان ایجاد شود و باعث ایجاد اختلال در درک واقعیت و عملکرد روزمره فرد گردد.

اختلال روانپریشی ناشی از مواد یک بیماری روانی است که در آن فرد به دلیل مصرف مواد مخدر و روانگردان، دچار اختلال در درک واقعیت می شود. این اختلال می تواند با علائمی مانند توهم و هذیان خود را نشان دهد.

توهم به تجربه احساس چیزی گفته می شود که وجود خارجی ندارد. به عنوان مثال، فردی که دچار توهم شنوایی است، ممکن است صداهایی بشنود که دیگران آنها را نمی شنوند.

هذیان باورهای غلط و غیر منطقی است که فرد به درستی آنها را باور دارد. به عنوان مثال، فردی که دچار هذیان تعقیب است، باور دارد که دیگران در تعقیب او هستند.

سایکوز ناشی از مواد یک اختلال روانپریشی است که می تواند در اثر مصرف برخی از مواد مخدر یا محرک ها ایجاد شود. این اختلال می تواند علائمی مانند توهم، هذیان، اختلالات خلقی و اضطراب را ایجاد کند.

دلایل و عوامل متعددی می توانند در بروز سایکوز ناشی از مواد نقش داشته باشند: 6 دلیل سایکوز ناشی از مواد

دلیل توضیح
نوع ماده برخی از مواد مخدر، مانند مت آمفتامین، کوکائین و PCP، بیشتر از سایر مواد احتمال ایجاد سایکوز را دارند.
دوز مصرفی هر چه دوز مصرفی ماده بیشتر باشد، احتمال بروز سایکوز نیز بیشتر است.
سابقه مصرف مواد افرادی که سابقه مصرف مواد مخدر یا محرک ها را دارند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد هستند.
سابقه خانوادگی افرادی که سابقه خانوادگی اختلالات روانپریشی دارند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد هستند.
مشکلات سلامت روان افرادی که مشکلات سلامت روان مانند اسکیزوفرنی یا اختلال دوقطبی دارند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد هستند.
عوامل محیطی عواملی مانند استرس، کمبود خواب و سوء تغذیه می توانند خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد را افزایش دهند.

علاوه بر موارد ذکر شده در جدول، عوامل دیگری نیز می توانند در بروز سایکوز ناشی از مواد نقش داشته باشند. این عوامل عبارتند از:

  • سن : افراد جوان بیشتر در معرض خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد هستند.
  • جنسیت : مردان بیشتر از زنان در معرض خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد هستند.
  • سلامت جسمی : افرادی که مشکلات جسمی مانند بیماری های قلبی عروقی یا دیابت دارند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد هستند.
مقاله پیشنهادی :
مشاوره تلفنی ترک اعتیاد به مواد مخدر

تشخیص و درمان سایکوز ناشی از مواد

تشخیص سایکوز ناشی از مواد توسط یک متخصص سلامت روان انجام می شود. درمان سایکوز ناشی از مواد معمولاً شامل ترکیبی از داروها و درمان های روانشناختی است.

داروهایی که برای درمان سایکوز ناشی از مواد استفاده می شوند، شامل داروهای ضد روان پریشی و داروهای ضد اضطراب هستند. درمان های روانشناختی که برای درمان سایکوز ناشی از مواد استفاده می شوند، شامل درمان شناختی رفتاری (CBT) و درمان حمایتی هستند.

پیشگیری از سایکوز ناشی از مواد

بهترین راه برای پیشگیری از سایکوز ناشی از مواد، خودداری از مصرف مواد مخدر و محرک ها است. اگر سابقه مصرف مواد مخدر یا محرک ها را دارید، مهم است که برای کاهش خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد اقدام کنید.

اقداماتی که می توانید برای کاهش خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد انجام دهید:

  • مصرف مواد مخدر و محرک ها را متوقف کنید.
  • از مصرف الکل خودداری کنید.
  • به طور منظم با یک متخصص سلامت روان صحبت کنید.
  • به یک برنامه درمان اعتیاد بپیوندید.
  • از استرس خودداری کنید.
  • به طور منظم ورزش کنید.
  • به طور منظم غذا بخورید.
  • به اندازه کافی بخوابید.

اگر شما یا یکی از نزدیکانتان علائم سایکوز ناشی از مواد را تجربه می کنید، مهم است که در اسرع وقت به یک متخصص سلامت روان مراجعه کنید.

تشخیص اختلال روانپریشی ناشی از مواد بر اساس معیارهای زیر صورت می پذیرد:

  • بروز علائم مشخصه روان‌پریشی (توهم یا هذیان) برای مدت زمان قابل توجه (حداقل یک ماه) در طول مصرف ماده یا در زمان مسمومیت با ماده یا طی یک ماه پس از ترک مصرف
  • شواهدی دال بر ارتباط مستقیم این علائم با مصرف ماده، به این معنا که علائم ناشی از یک اختلال روانی زمینه‌ای دیگر و یا یک وضعیت پزشکی عمومی (مانند عفونت مغزی) نباشند.
  • علائم ایجاد شده به اندازه کافی شدید باشند که در عملکرد اجتماعی، شغلی یا سایر حوزه های مهم زندگی فرد اختلال ایجاد نمایند.

انواع مواد مخدر و داروهایی که می توانند منجر به بروز اختلال روانپریشی ناشی از مواد شوند عبارتند از:

  • محرک ها (آمفتامین، کوکائین، مت‌آمفتامین)
  • کانابینوئیدها (ماری جوانا)
  • توهم زاها (LSD، قارچ های توهم زا)
  • الکل (در موارد مصرف بسیار سنگین و مسمومیت شدید)
  • داروهای ضدافسردگی خاص (به ندرت)
  • داروهای ضد روان پریشی (به ندرت)

شدت و ماهیت علائم روانپریشی ناشی از مواد می تواند بر اساس نوع ماده مصرفی و میزان مصرف آن متفاوت باشد.

مقاله پیشنهادی :
بهترین راهکارهای درمان تریاک

درمان اختلال روانپریشی ناشی از مواد معمولا شامل موارد زیر است:

  • قطع مصرف ماده مخدر یا دارو
  • دارو درمانی برای کنترل علائم روانپریشی
  • روان درمانی حمایتی برای فرد و خانواده او

تشخیص و درمان به موقع این اختلال از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا می تواند به بهبود علائم و پیشگیری از عوارض ناشی از آن کمک نماید.

علت بیماری سایکوز چیست

علت بیماری سایکوز چیست؟ علت دقیق بیماری سایکوز هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما محققان بر این باورند که ترکیبی از عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی، روانی و اجتماعی در بروز آن نقش دارند. در ادامه به بررسی هر یک از این عوامل پرداخته می‌شود:

عوامل ژنتیکی

تحقیقات نشان داده است که افراد دارای سابقه خانوادگی سایکوز، مانند والدین یا خواهر و برادر مبتلا، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری قرار دارند. این نشان می‌دهد که ژن‌ها ممکن است در ایجاد سایکوز نقش داشته باشند. با این حال، به ارث رسیدن سایکوز به صورت ساده‌‌ی مندلی نیست و به نظر می‌رسد ترکیبی از چندین ژن در آن دخیل باشند.

عوامل بیولوژیکی

اختلالات در عملکرد برخی مواد شیمیایی مغز، به ویژه دوپامین، سروتونین و گلوتامات، با سایکوز مرتبط شناخته شده‌اند. افزایش سطح دوپامین در مغز یکی از فرضیه‌های اصلی در علت سایکوز است. داروهای ضد سایکوز نیز با مهار گیرنده‌های دوپامین عمل می‌کنند.

عوامل روانی

عواملی مانند استرس شدید، ضربه‌های روحی روانی و حوادث ناگوار زندگی ممکن است در افرادی که از نظر ژنتیکی مستعد هستند، زمینه‌ساز بروز سایکوز شود.

عوامل اجتماعی

عواملی مانند سوء مصرف مواد مخدر، مهاجرت، فقر و زندگی در محیط‌های خانوادگی پر تنش نیز می‌توانند خطر ابتلا به سایکوز را افزایش دهند.

نتیجه‌گیری

علت بیماری سایکوز پیچیده است و به نظر می‌رسد ترکیبی از عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی، روانی و اجتماعی در بروز آن نقش دارند. درک بهتر این عوامل می‌تواند به پیشگیری و درمان موثرتر سایکوز کمک نماید.

اختلال روانپریشی ناشی از مواد چیست؟

اختلال روانپریشی ناشی از مصرف مواد (Substance-induced Psychosis Disorder) وضعیتی است که در آن فرد به دلیل مصرف مواد مخدر یا داروهای خاص دچار علائم روانپریشی می‌شود. علائم روانپریشی شامل از دست دادن توانایی تشخیص واقعیت از خیال است که می‌تواند به صورت توهم (seeing or hearing things that are not there) یا هذیان (false beliefs) بروز کند.

مقاله پیشنهادی :
تاثیر مصرف گل بر اختلالات مغزی

این اختلال در افرادی که به طور مزمن و با دوز بالا از مواد مخدر و محرک‌ها مانند آمفتامین، کوکائین، ماری‌جوانا (در برخی موارد با میزان THC بالا)، PCP و الکل (مصرف بسیار سنگین و طولانی مدت) استفاده می‌کنند، شایع‌تر است. همچنین، مصرف برخی داروها مانند داروهای ضد روان‌پریشی، کورتیکواستروئیدها و داروهای ضد تشنج نیز می‌توانند منجر به بروز علائم روانپریشی شوند.

تشخیص اختلال روانپریشی ناشی از مواد:

تشخیص این اختلال توسط یک متخصص سلامت روان بر اساس معاینه دقیق و شرح حال بیمار صورت می‌گیرد. در طی این ارزیابی، متخصص موارد زیر را بررسی می‌کند:

  • سابقه مصرف مواد مخدر یا دارو
  • علائم روان‌پریشی مانند توهم و هذیان
  • شدت و مدت علائم
  • descart بیماری‌های زمینه‌ای جسمی یا روانی دیگر که می‌توانند باعث بروز علائم روان‌پریشی شوند.

درمان اختلال روانپریشی ناشی از مواد:

درمان این اختلال شامل موارد زیر است:

  • قطع مصرف ماده مخدر یا دارو: اولین و مهم‌ترین قدم در درمان، قطع کامل مصرف ماده‌ای است که باعث ایجاد علائم روان‌پریشی شده است.
  • درمان‌های دارویی: برای کنترل علائم روان‌پریشی مانند توهم و هذیان، ممکن است از داروهای ضد روان‌پریشی استفاده شود.
  • حمایت روانشناختی: درمان‌های حمایتی مانند روان‌درمانی می‌تواند به فرد در مدیریت علائم و بهبود عملکرد روانی و اجتماعی کمک کند.

عوارض اختلال روانپریشی ناشی از مواد:

عوارض ناشی از این اختلال می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • اختلال در عملکرد شغلی و تحصیلی
  • مشکلات روابط اجتماعی
  • افسردگی و اضطراب
  • رفتارهای پرخطر
  • خودآسیب‌رسانی یا اقدام به خودکشی

پیشگیری از اختلال روانپریشی ناشی از مواد:

بهترین راه برای پیشگیری از این اختلال، اجتناب از مصرف مواد مخدر و داروهای روانگردان است. همچنین، مصرف الکل در حد اعتدال و تجویز و مصرف داروهای تجویزی توسط پزشک متخصص، از بروز عوارض جانبی ناخواسته که منجر به روان‌پریشی شوند، جلوگیری می‌کند.

تفاوت سایکوز و سایکوتیک

در حوزه‌ی سلامت روان، تمایز قائل شدن بین “سایکوز” (Psychosis) و “سایکوتیک” (Psychotic) اهمیت ویژه‌ای دارد. در نگاه اول، این دو اصطلاح ممکن است مترادف به نظر برسند؛ اما در حقیقت، تفاوت ظریفی بین آن‌ها وجود دارد که درک این تفاوت برای متخصصان و افراد عادی ضروری است.

سایکوز (Psychosis)

سایکوز یک وضعیت روانی است که در آن فرد توانایی تشخیص کامل واقعیت از تخیل را از دست می‌دهد. ویژگی بارز سایکوز، تجربه‌ی علائم روان‌پریشی (Psychotic Symptoms) است که شامل موارد زیر می‌شود:

  • توهم (Hallucinations): ادراک حسی کاذب که فرد آن را واقعی تلقی می‌کند. (مانند شنیدن صداهایی که وجود خارجی ندارند)
  • هذیان (Delusions): باورهای راسخ و غلط که با شواهد قابل‌رد هستند. (مانند اینکه فرد معتقد باشد تحت کنترل نیروهای بیرونی است)
مقاله پیشنهادی :
پیشگیری از اعتیاد در نوجوانان (مشاوره ترک اعتیاد نوجوانان)

شدت و نوع علائم سایکوز می‌تواند در افراد مختلف متفاوت باشد. همچنین سایکوز می‌تواند به صورت دوره‌ای یا مزمن بروز کند.

سایکوتیک (Psychotic)

سایکوتیک صفتی است که برای توصیف ویژگی‌های مرتبط با سایکوز به کار می‌رود. بنابراین، فردی که دچار سایکوز است، “سایکوتیک” نامیده می‌شود. از این صفت همچنین برای توصیف علائم و نشانه‌های سایکوز استفاده می‌شود. برای مثال، می‌توان گفت: “علائم سایکوتیک در فرد مشاهده شد.”

به طور خلاصه:

  • سایکوز یک وضعیت روانی است که با علائم روان‌پریشی مشخص می‌شود.
  • سایکوتیک صفتی است که برای توصیف فرد مبتلا به سایکوز یا ویژگی‌های مرتبط با سایکوز به کار می‌رود.

درک این تمایز به ما کمک می‌کند تا با دقت بیشتری در مورد سایکوز صحبت کنیم و ماهیت این اختلال روانی را بهتر درک نماییم.

آیا بیماری سایکوز درمان قطعی دارد

آیا بیماری سایکوز درمان قطعی دارد؟ سایکوز یک اختلال روانپزشکی است که با از دست دادن ارتباط با واقعیت مشخص می شود.

افراد مبتلا به سایکوز ممکن است توهم (دیدن یا شنیدن چیزهایی که وجود ندارند) یا هذیان (باورهای نادرست و غیرقابل تغییر) را تجربه کنند. در حالی که سایکوز یک بیماری مزمن در نظر گرفته می شود، قابل مدیریت است و بسیاری از افراد مبتلا به سایکوز می توانند زندگی پربار و رضایت بخشی داشته باشند.

درمان سایکوز

در حال حاضر درمان قطعی برای سایکوز وجود ندارد. با این حال، ترکیبی از درمان ها می تواند علائم را به میزان قابل توجهی کاهش دهد و به فرد در مدیریت بیماری خود کمک کند. درمان های اصلی سایکوز عبارتند از:

  • داروهای ضد روان پریشی: داروهای ضد روان پریشی خط اول درمان سایکوز هستند. این داروها به تنظیم مواد شیمیایی مغز که در ایجاد علائم سایکوز نقش دارند، کمک می کنند.
  • روان درمانی: روان درمانی به فرد کمک می کند تا با علائم خود کنار بیاید، مهارت های مقابله ای را بیاموزد و عملکرد کلی خود را بهبود بخشد.
  • حمایت اجتماعی: حمایت خانواده و دوستان نقش مهمی در بهبودی و مدیریت بیماری سایکوز دارد.

پیش آگهی سایکوز

پیش آگهی سایکوز بسته به عوامل مختلفی از جمله شدت علائم، وجود بیماری های همزمان و دسترسی به درمان متفاوت است. با تشخیص زودهنگام و درمان مناسب، بسیاری از افراد مبتلا به سایکوز می توانند بهبود قابل توجهی پیدا کنند و زندگی پرباری داشته باشند.

نتیجه گیری

در حالی که در حال حاضر درمان قطعی برای سایکوز وجود ندارد، اما گزینه های درمانی موثری در دسترس هستند که می توانند علائم بیماری را کنترل کرده و به فرد در مدیریت آن کمک کنند. تشخیص زودهنگام و درمان مناسب برای پیش آگهی بهتر بیماری بسیار مهم است.

مقاله پیشنهادی :
بهترین و سریعترین روش ترک اعتیاد

درمان بیماری سایکوز

بیماری سایکوز یک اختلال روانی جدی است که بر درک فرد از واقعیت تأثیر می گذارد. افراد مبتلا به سایکوز ممکن است دچار توهم (دیدن یا شنیدن چیزهایی که وجود ندارند) و هذیان (باورهای نادرست و غیرقابل تغییر) شوند. سایکوز همچنین می تواند بر تفکر، احساسات و رفتار فرد تأثیر بگذارد.

انواع درمان سایکوز

خوشبختانه، سایکوز قابل درمان است و ترکیبی از روش های درمانی می تواند به افراد مبتلا کمک کند تا علائم خود را کنترل و زندگی پربار و معناداری داشته باشند. انواع اصلی درمان سایکوز عبارتند از:

  • درمان دارویی: داروهای ضد سایکوز (آنتی سایکوتیک) خط اول درمان سایکوز هستند. این داروها به تنظیم مواد شیمیایی مغز به نام نوروترانسمیترها کمک می کنند که در بروز علائم سایکوز نقش دارند.
  • روان درمانی: انواع مختلفی از روان درمانی می تواند برای افراد مبتلا به سایکوز مفید باشد. روان درمانی به فرد کمک می کند تا با بیماری خود کنار بیاید، مهارت های مقابله ای را بیاموزد و روابط خود را بهبود بخشد.
  • حمایت اجتماعی: حمایت خانواده، دوستان و گروه های درمانی می تواند نقش مهمی در بهبودی فرد مبتلا به سایکوز داشته باشد. حمایت اجتماعی می تواند به فرد احساس امنیت و پذیرش بدهد و به او در مدیریت علائم بیماری کمک کند.
  • آموزش خانواده: آموزش خانواده در مورد بیماری سایکوز و نحوه حمایت از فرد مبتلا، جزء مهمی از روند درمان است. خانواده با کسب دانش و مهارت های لازم، می توانند به بهبودی فرد و پیشگیری از عود بیماری کمک کنند.
  • توانبخشی روانی-اجتماعی: توانبخشی روانی-اجتماعی به فرد کمک می کند تا مهارت های زندگی روزمره خود را بیاموزد یا تقویت کند و بتواند به طور مستقل زندگی کند و در جامعه مشارکت داشته باشد.

انتخاب روش درمانی مناسب

انتخاب روش درمانی مناسب برای هر فرد مبتلا به سایکوز متفاوت است و به عوامل مختلفی از جمله شدت علائم، نوع سایکوز و سابقه پزشکی فرد بستگی دارد. روانپزشک با در نظر گرفتن این عوامل، بهترین روش درمانی یا ترکیبی از روش های درمانی را برای فرد تجویز می کند.

اهمیت درمان زودهنگام

درمان زودهنگام سایکوز بسیار مهم است. شروع زودهنگام درمان می تواند به بهبود علائم و پیش آگهی بیماری کمک کند و همچنین از عوارض ناشی از پیشرفت بیماری جلوگیری کند. اگر شما یا کسی که می شناسید علائم سایکوز را تجربه می کنید، مهم است که در اسرع وقت به یک روانپزشک مراجعه کنید.

دلایل و عوامل سایکوز ناشی از مواد

سوء مصرف مواد مخدر و روانگردان می تواند منجر به بروز علائم سایکوز حاد یا مزمن در افراد شود. سایکوز ناشی از مواد، اختلالی روانی است که در آن فرد درک درستی از واقعیت ندارد و دچار توهمات و هذیان های کاذب می شود. این اختلال می تواند بسیار ناتوان کننده بوده و بر عملکرد فرد در زمینه های مختلف زندگی تاثیر منفی بگذارد.

مقاله پیشنهادی :
روانشناسی ترک اعتیاد

مکانیسم اثر مواد بر بروز سایکوز

درک دقیق مکانیسم اثر مواد بر بروز سایکوز نیازمند تحقیقات بیشتر است، اما شواهد علمی حاکی از آن است که مصرف مواد مخدر و روانگردان می تواند تغییرات زیر را در مغز ایجاد کند:

  • اختلال در سیستم های انتقال دهنده عصبی: بسیاری از مواد مخدر بر روی سیستم های انتقال دهنده عصبی مانند دوپامین، سروتونین و گلوتامات تاثیر می گذارند. این مواد با برهم زدن تعادل این انتقال دهنده ها، بر نحوه برقراری ارتباط سلول های عصبی در مغز اثر می گذارند که می تواند منجر به بروز علائم سایکوز شود.
  • افزایش حساسیت گیرنده های عصبی: برخی از مواد مخدر با اتصال به گیرنده های عصبی خاص در مغز، باعث افزایش حساسیت آن ها می شوند. این افزایش حساسیت می تواند منجر به تفسیر نادرست سیگنال های عصبی و در نهایت بروز توهمات و هذیان ها شود.
  • آسیب به ساختار مغز: مصرف طولانی مدت برخی از مواد مخدر می تواند به ساختار مغز و سلول های عصبی آسیب برساند. این آسیب می تواند منجر به اختلال در عملکرد طبیعی مغز و افزایش خطر ابتلا به سایکوز شود.

عوامل خطرزا برای سایکوز ناشی از مواد

علاوه بر اثرات مستقیم مواد بر مغز، برخی از عوامل می توانند خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد را افزایش دهند، از جمله:

  • سابقه خانوادگی سایکوز: داشتن سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی یا سایر اختلالات سایکوتیک، فرد را در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سایکوز ناشی از مواد قرار می دهد.
  • سن شروع مصرف مواد: شروع مصرف مواد در سنین پایین، به ویژه در دوران نوجوانی، خطر ابتلا به سایکوز را افزایش می دهد.
  • نوع و میزان مصرف مواد: مصرف مواد محرک مانند کوکائین، آمفتامین و مت‌آمفتامین با بالاترین خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد همراه است. همچنین، مصرف دوزهای بالای مواد مخدر این خطر را افزایش می دهد.
  • بیماری های روانی همزمان: وجود سایر بیماری های روانی مانند افسردگی یا اضطراب می تواند خطر ابتلا به سایکوز ناشی از مواد را افزایش دهد.

نتیجه گیری

سوء مصرف مواد مخدر و روانگردان می تواند منجر به بروز سایکوز حاد یا مزمن شود. درک چگونگی اثر مواد بر سیستم عصبی و عوامل خطرزای مرتبط با آن، از اهمیت بسزایی در پیشگیری و درمان این اختلال برخوردار است.

4.5/5 - (2 امتیاز)

جهت مشاوره تلفنی در زمینه اختلال روانپریشی ناشی از مواد چیست؟

از تلفن ثابت در سراسر کشور با شماره ۱۶۱۳_۹۰۷_۹۰۹ (بدون پیش شماره) تماس بگیرید

پاسخگویی از ۸ صبح تا ۱۲ شب حتی ایام تعطیل

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا